Bestuurlijk was er een project dat in de afgelopen periode extra veel aandacht heeft gevraagd, namelijk de herijking van ons subsidiebeleid. Een intensief traject waarmee we helaas niet bij iedereen vrienden hebben gemaakt. Toch was het noodzakelijk om het beleid te harmoniseren en het beschikbare budget eerlijker te verdelen. Feitelijk was het oude stelsel gebaseerd op historisch verworven rechten.

Sinds de vorming van de gemeente Westland in 2004 was het bestuurlijk nog niet gelukt om ook op dit terrein een eenduidig beleid te gaan voeren. Een voorbeeld: onze gemeente kent in totaal 60 zangkoren. 9 hiervan ontvingen subsidie, 51 koren kregen niets en vroegen ook geen subsidie aan. Ook waren er verenigingen die het jaarlijkse subsidiegeld direct doorsluisden naar een spaarrekening. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn van gemeenschapsgeld.

Aangezien de herijking samenviel met de bezuiniging van 26 miljoen euro op de  totale gemeentebegroting, was er een taakstelling opgenomen om in totaal 1,8 miljoen euro te bezuinigen op subsidies. Dit bedrag is ook gehaald. Dit heeft alles te maken met de meetlat die we hebben ontwikkeld. Uiteraard is onze Algemene Subsidieverordening leidend, maar toch was een aanscherping hiervan nodig. Daarom heeft de gemeenteraad in juni jl. kaders vastgesteld waarna het college met onze ambtenaren aan de slag is gegaan om een duidelijke meetlat te maken. Met deze meetlat bleek het mogelijk om gestructureerde en consistente keuzes te maken. Inhoudelijk is er rekening gehouden met criteria, zoals de vraag of het gemeentelijk beleid is, of het een gemeentelijke verantwoordelijkheid is en of de activiteiten gericht zijn op onze inwoners. Ondanks dat de herijking van het subsidiebeleid los staat van de bezuinigingen ben ik ervan overtuigt dat dit wel een flinke stok achter de deur was. Het maakte dat er een gevoel van urgentie ontstond.

Tijdens informatieavonden in oktober zijn alle verenigingen uitgenodigd. Ook heb ik zelf verenigingen bij mij op kantoor ontvangen. In eerste instantie was men niet blij, maar al snel werd er al weer in kansen gedacht en dat was ook de bedoeling.
Over het algemeen was er wel begrip voor de maatregel, maar uiteraard kun je het nooit iedereen naar de zin maken. Tenslotte moest er flink bezuinigd worden. Er zijn dan mensen die niet schromen om het erg persoonlijk te maken en dat is natuurlijk niet altijd prettig.

Vorige week ontving ik een email van iemand van een muziekvereniging. De inhoud ervan wil ik u niet onthouden:
"Beste Arne, Ik vond het helemaal top dat je ons concert bezocht hebt, ik hoop dat je het naar je zin gehad hebt!? Hoewel we het over de inhoud van jouw beleid misschien niet helemaal eens zijn, heb ik groot respect voor de wijze waarop je ons te woord hebt gestaan toen bij jou op het gemeentehuis. Ik geef het je te doen, een hele middag al die boze bestuurders over je heen laten komen. En daarom vind ik het erg moedig van je dat je er zaterdagavond was. Mijn complimenten!"

Dit soort mails zijn dan leuk om te ontvangen. Besturen met tegenwind is niet altijd makkelijk, maar wel uitdagend en leerzaam!